ONURUMUZ ÇİĞNENDİ KANIMA DOKUNUYOR

 İsmail Haniy İran’ın misafiri. İran misafirini koruyamadı. Güvenliğini sağlayamadı. Ha İran, Ha Türkiye, Ha Suud-i Arabistan. Benim için fark etmiyor. Hepsi Türkiye, Hepsi benim. Ben hepsinin vatandaşıyım. Çünkü benim dinim bana bu anlayışı veriyor. Benim dinim bana bu anlayışı emrediyor.

“Müslümanlar kardeştir “ mübarek kanunu benden bunu istiyor.

Dinin temsilcisi olarak seçilen, insanların en şereflisi, en faziletlisi, “alemlere rahmet “ en büyük ahlak sahibi” “örnek insan” diye bizzat Alemlerin yaratıcısı tarafından onurlandırılan Hz. Muhammed (ASM) efendimiz;

“Müminler, birbirlerini sevmede, birbirlerine merhamet ve şefkat göstermede, tıpkı bir organı rahatsızlandığında diğer organları da uykusuzluk ve yüksek ateşle bu acıyı paylaşan bir bedene benzer.”  Buyuruyor.

Yani efendimiz bizden “ bir vücudun azaları gibi “ olmamızı istiyor.

Hepimiz İsmail Haniye’yiz. O akşam İsmail Haniye değil her Müslümana su-i kast düzenlendi.

İsmail Haniye şehit oldu. Görevi layıkıyla yaparak Allah’ın huzuruna gitti. Hamzalar gibi alnı dik gitti. Olan bize oldu.

Olan ümmete oldu. Olan Müslümana oldu.

Mesele Haniyenin şehit olması değil, mesele ümmetin izzeti. İzzetimiz beş para edildi.

Ve İran yine konuştu. Sadece konuştu.

Hiç mi onurunuz yok. Hiç mi şerefiniz kalmadı. İki gün geçti.

İçinizde ki Haniyeni yerini söyleyen, gösteren haini hâlâ bulamadınız mı ? Kim telefon etti hala tespit edemediniz mi ?

Haniyenin yakınındakilerden kimler hareket halindeydi tesbit edemediniz mi ?

Gerçi siz cumhurbaşkanınızı da saatlerce bulamamıştınız.

MÜSLÜMANLAR OLARAK GERÇEKTEN AŞAĞILANDIK.  HEMDE ÇOK KÖTÜ AŞAĞILANDIK.

HERKESİN HESABI BAŞKA OLURSA, HERKESİN DERDİ BAŞKA OLURSA DAHA ÇOOK REZİL OLURUZ.

ÜMMET RUHU; HAYATIMIZIN HAYATI OLMADIKÇA DAHA ÇOK AŞAĞILANIRIZ.

RABBİM UYANMAYI NASİP EYLESİN.

ÜMMETE; ÜMMET ŞUURU NASİP EYLESİN.